Kennis delen over herstel, behandeling en
participatie bij ernstige psychische aandoeningen

 

Rehabilitatie & participatie 2015

Complexe interventie om binnen intramurale GGZ-instellingen van de NHS aanbod voor patiënten te verbeteren beklijft niet door zowel interne als externe oorzaken
Deze Engelse studie is een kwalitatieve studie die parallel liep met een RCT naar de effecten van een interventie (GetREAL) om via training van het personeel de betrokkenheid van intramurale chronische GGZ-patiënten bij (sociale) activiteiten zowel binnen als buiten de instelling te vergroten. De GetREAL-interventie was door ergotherapeuten en organisatiepsychologen ontwikkeld en bestond uit drie fasen (20 afdelingen kregen interventie, 20 afdelingen vormden controlegroep; allen binnen de NHS). Uiteindelijk bleek de interventie niet effectief. In deze kwalitatieve studie werden data verzameld via 10 focusgroepen (n=59 deelnemers) waaraan personeelsleden uit verschillende disciplines en functies meededen. De focusgroepen werden tussen de 2 en 9 maanden na het begin van de GetREAL-interventie gehouden. De thema’s waren: 1. wat zijn de uitdagingen van het werk op een rehabilitatie-afdeling; 2. wat was de impact van de GetREAL-interventie; 3. welke barrières tegen duurzame verandering werden waargenomen. Ad.1: Er werden problemen op systeemniveau genoemd die tot frustratie bij het personeel aanleiding gaven zoals de ingewikkelde patiëntengroep. Ad.2. Er werden vijf thema’s genoemd: planning en reflectie; alternatieve perspectieven onder ogen zien; opheffen grenzen tussen professionele rollen; iedereen is verantwoordelijk voor patiënten tot activiteiten aansporen; de interventie motiveerde personeel zich met patiënten te verbinden. De veranderingen bleken niet duurzaam. Ad. 3. Als redenen werden genoemd: onvoldoende voorbereiding; de interventie was te kort; het doel van de interventie werd niet door iedereen begrepen; er waren te weinig middelen om veranderingen voort te zetten; er ontbrak vaak adequaat leiderschap; de nieuwe taken konden moeilijk naast de bestaande worden uitgevoerd.
Lean M, Leavey G, Killaspy H, Green N, Harrison I, Cook S, Craig T, Holloway F, Arbuthnott M, King M. (2015). Barriers to the sustainability of an intervention designed to improve patient engagement within NHS mental health rehabilitation units: a qualitative study nested within a randomised controlled trial. BMC Psychiatry, Sep 2, 15, 209.
Trefwoord: Rehabilitatie en participatie

De cliëntgerichte component van het Housing First model bepaalt voor een groot deel dat verslaafde dakloze personen in hun woning blijven en geen harddrugs gebruiken
De stad New York besloot in 2005 dat er in de volgende 10 jaar 9000 begeleid wonen-eenheden voor daklozen ter beschikking zouden moeten komen. Er werden 9 verschillende doelgroepen onderscheiden, waaronder chronisch daklozen, zonder ernstige psychische problemen, voor wie het middelengebruik de voornaamste barrière vormt om zelfstandig te wonen. Voor deze doelgroep werd een Housing First (HF) benadering sterk aanbevolen. In deze Amerikaanse studie (n=358) werd onderzocht in hoeverre er een verband is tussen de wijze waarop de HF-principes in de praktijk werden toegepast en a. de mate waarin de ex-daklozen in hun woning bleven; en b. ontwikkelingen in hun middelengebruik. De cliënten zaten in negen verschillende HF-programma’s in New York City. De onderzoekers ontwierpen een schaal, met twee componenten, waarmee de modelgetrouwheid van de programma’s aan de HF-principes werd gemeten: 1. Begeleide huisvesting: meet de competenties van de organisaties die huisvesting en begeleiding aanboden; 2. Participatie van de cliënten: meet in hoeverre er met de wensen van de cliënten rekening werd gehouden, zonder veroordeling van middelengebruik. Het middelengebruik werd op baseline en na 1 jaar gemeten met de Addiction Severity Index en de Mini-International Neuropsychiatric Interview. Het bleek dat cliënten die in programma’s zaten waarin de participatie van de cliënten consistent volgens HF-principes werd toegepast significant minder uit de woning werden gezet of zelf weg gingen (Hazard Ratio [HR]=.35] dan de cliënten in programma’s waarin minder rekening werd gehouden met de wensen van de cliënten. Er was geen verband tussen modelgetrouwe implementatie van de HF-principes en het middelengebruik. Dat gold althans voor het gebruik van alcohol en cannabis. Het harddruggebruik was significant minder bij cliënten in programma’s waarin de cliëntenparticipatie het grootst was. Davidson C, Neighbors C, Hall G, Hogue A, Cho R, Kutner B & Morgenstern J (2014). Association ofHousing First Implementationand Key Outcomes Among HomelessPersons With Problematic Substance Use. Psychiatric Services 65 (11), 1318-1324. Trefwoord: Rehabilitatie en participatie