Kennis delen over herstel, behandeling en
participatie bij ernstige psychische aandoeningen

 

Rehabilitatie & participatie 2013

Amerikaanse buurten waarin personen met een ernstige psychiatrische aandoening wonen zijn meer verwaarloosd en hebben meer misdaad dan gemiddelde buurten
De International Classification of Functioning, Disability and Health (ICF) benadrukt dat het van belang is om de invloed van omgevingsfactoren op het functioneren en handicaps te beoordelen. In deze Amerikaanse studie werd een set van 22 objectieve maten gebruikt om karakteristieken van buurten in Philadelphia met elkaar te vergelijken. Die 22 maten kunnen tot zes componenten worden teruggebracht: 1. Lichte criminaliteit; 2. Zware criminaliteit; 3. Druggerelateerde activiteiten; 4. Fysieke en structurele tekortkomingen (o.a. leegstand; slecht onderhouden woningen); 5. Sociale instabiliteit; 6. Sociale isolatie. De adresgegevens van 15.246 personen die in Philidelphia tussen 1997 en 2000 een beroep op Medicaid hadden gedaan in verband met een ernstige psychische stoornis werden verzameld en vergeleken met die van een willekeurige steekproef van eveneens 15.246 personen uit de algemene bevolking. Het blijkt dat buurten waarin volwassenen met psychische stoornissen wonen een hogere mate van fysieke en structurele tekortkomingen hebben en dat er meer druggerelateerde activiteiten en misdaad voorkomt dan in de wijken van de controlegroep. Omgekeerd blijken in buurten met veel fysieke en structurele tekortkomingen en veel misdaad, veel druggerelateerde activiteiten, en een hoge mate van sociale instabiliteit en sociale isolatie hogere concentraties van personen met psychische stoornissen te wonen. Zo’n buurt kan een barrière vormen voor deelname aan het sociale leven en de integratie in de samenleving voor personen ernstige psychische stoornis. Byrne T, Bettger JP, Brusilovskiy E, Wong YI, Metraux S, Salzer MS (2013). Comparing Neighborhoods of Adults With Serious Mental Illness and of the General Population: Research Implications. Psychiatric Services 64 (8), 782-788. Trefwoord: Rehabilitatie en participatie

In Australië hebben personen met een sociale uitkering meestal een slechtere geestelijke gezondheid dan rest van de bevolking
Mensen in een sociale uitkering hebben vaak een slechte geestelijke gezondheid (GG). Hoe de causale verbanden eruit zien tussen deze twee fenomenen is het onderwerp van deze Australische studie: 1. Is de GG van uitkeringsgerechtigden zo slecht vanwege een onderliggende kwetsbaarheid? 2. Komen ze in een uitkering omdat hun GG zo slecht is? 3. Wordt hun GG slechter omdat ze in een uitkering zitten? De langetermijnassociaties tussen GG en het ontvangen van een uitkering werden onderzocht door negen jaar lang (2001-2009) de data uit de representatieve jaarlijkse Household, Income and Labour Dynamics (HILDA) survey te analyseren (N=11701). De GG wordt in HILDA gemeten met behulp van de Short Form 36 (SF-36) vragenlijst. Er worden zeven soorten sociale uitkeringen onderscheiden: uitkeringen aan ouders (2 soorten), studiefinanciering, werkloosheidsuitkering, arbeidsongeschiktheidsuitkering, uitkeringen voor volwassenen (o.a. weduwen en veteranen), en andere uitkeringen. Met behulp van regressie analyses werden verbanden tussen GG en uitkeringen berekend, gecorrigeerd voor andere variabelen. Sociaal-demografische en financiële variabelen verklaren de associatie tussen GG en het krijgen van een uitkering bij ouders en studenten. Degenen die een werkloosheids- of arbeidsongeschiktheidsuitkering krijgen hebben een slechtere GG ongeacht hun persoonlijke, sociale of financiële omstandigheden. Hun GG was ook slechter tijdens de perioden dat ze geen uitkering kregen. Voor een groot deel kan het verband tussen een slechte GG en het hebben van een uitkering verklaard worden door een onderliggende kwetsbaarheid. Maar dat geldt niet voor alle groepen met een uitkering. Soms leidt het hebben van een uitkering tot een slechtere GG, omdat hiervan een demoraliserend effect uitgaat. Kiely KM & Butterworth P (2013). Social disadvantage and individual vulnerability: A longitudinal investigation of welfare receipt and mental health in Australia. Australian and New Zealand Journal of Psychiatry 47 (7), 654-666. Trefwoord: Rehabilitatie en participatie

De regelmatig afgenomen Occupational Self Assessment (OSA) geeft inzicht in de veranderende prioriteiten en vaardigheden van recent daklozen met ernstige psychiatrische problemen
In de VS hebben nog steeds jaarlijks 1,5 miljoen personen geen stabiele huisvesting. In deze Amerikaanse studie werd bij twee groepen recent daklozen met ernstige psychische problemen (N=73) de ontwikkeling in de door henzelf gerapporteerde prioriteiten, competenties en waarden, gemeten met de Occupational Self Assessment (OSA), net vóór en na een Life Skills interventie en na 3 en 6 maanden in beeld gebracht. De nadruk in dit artikel ligt meer op de scores van de OSA dan op de effectiviteit van de ergotherapeutische interventie. De ene groep zat in een tijdelijk woonopvang programma (EHP) (N=41), de andere in een begeleid wonen programma (SRO) (N=32). De OSA bestaat uit een opsomming van 29 competenties waarvan de respondent op een 4-puntsschaal aangeeft in hoeverre hij/zij die onder de knie heeft. Bij elke competentie wordt ook gevraagd aan te geven welke waarde de respondent daaraan toekent en welke prioriteit de competentie heeft. Op alle meetmomenten bleken drie competenties een hoge waardering en topprioriteit voor alle groepen te hebben: ‘beheren van eigen financiën’, ‘een eigen plaats om te wonen’ en ‘voor mezelf zorgen’. Daarnaast was er onder invloed van zowel de Life Skills interventie als van het natuurlijke herstelproces een ontwikkeling te zien van het prioriteren van simpele, basale competenties naar meer complexe competenties. Er zijn duidelijke verschillen tussen de diagnostische groepen (affectieve – vs. denk stoornissen) en de EHP- en SRO-groep op de waardering en de prioritering van de meeste competenties. De OSA kan goed gebruikt worden om de hulpverlening op de wensen van de cliënten af te stemmen. Helfrich CA & Chana DV (2013). Changes in Self-Identified Priorities, Competencies, and Values of Recently Homeless Adults with Psychiatric Disabilities. American Journal of Psychiatric Rehabilitation 16 (1), 22-49. Trefwoord: Rehabilitatie en participatie